ီDo or Commit? ႏွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား

Do or Commit?
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလွဴရင္ေတာ့
လွဴျခင္း အထမေျမာက္ဘူးတဲ့။
အပယ္ခံသားတေယာက္
ကုိယ့္နားထင္ေပၚကုိယ္ ေသနတ္ေမာင္းအျဖဳတ္
အဲဒီ့မွာ ဇာတ္လမ္းရွႈပ္ေတာ့တာပဲ။
ေကာင္းကင္ကို

တဘက္သတ္ဆုိရင္
အေတြးေတြကို ေတာင္ပံလိုျဖန္႔
၂၂၀၀ ခုႏွစ္ဆီ ခရီးဆန္႔လိုက္တယ္။
သကၠရာဇ္ အဝင္ဝမွာ
က်ေနာ္အဖမ္းခံလိုက္ရပါတယ္။
စိတ္ၾကြေဆးလက္ဝယ္ေတြ႕ရွိမွႈတဲ့
၂၀ ရာစု သမိုင္းစာအုပ္ေလးတအုပ္ သယ္သြားမိရံုနဲ႔။
ေကာင္းကင္ကုိ

သိမွႈတို႔ရဲ႕ သေဘာ
ေကာင္မေလးတေယာက္ေပါ့
သူမ်ား ပါးစပ္ေတြကို
မ်က္မွန္လိုတပ္ျပီး ငါ့ကုိအၾကည့္
လူဆိုးတေယာက္အျဖစ္ သိသြားတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ကဗ်ာတိုေလးမ်ား

အရူး
မရူးေတာ့ဘူး
အားလံုးရူးေနမွေတာ့
ေၾသာ္…မထူးေတာ့ဘူး။
ေကာင္းကင္ကို

ဘာသာေရးတို႔ ေစတနာ
ေနလံုးၾကီးနဲ႔တူတဲ့ အမွန္တရား
ငါ့ေခါင္းေပၚတည့္တည့္ရြက္ထားလုိ႔ျဖစ္ပါ့မလား
ငါ့အရိပ္ေတြ
သိပ္တိုေနလိမ့္မယ္။
ေကာင္းကင္ကို

အျငင္းပြါးစရာၾကီး
ဒီကိစၥမွာ
မင္းဦးေႏွာက္ကိုလည္း စာအုပ္တအုပ္က အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။
ငါ့ဦးေႏွာက္ကိုလည္း စာအုပ္တအုပ္က အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။
သံုးေဒၚလာေက်ာ္တန္ျခင္းအတူတူ
ဘာလို႔တမူးပုိရွဴမလဲ။
ေကာင္းကင္ကို

ယဇ္
သတၱဝါေတြကုိ သတ္ျပီးပူေဇာ္ရတဲ့ယဇ္
လူအခ်င္းခ်င္းသတ္ျပီး ပူေဇာ္ေနၾကတဲ့ယဇ္
အဲဒါေတြထဲမွာ
အားလံုးရဲ႕အျမစ္
ဦးေႏွာက္ကုိ ပူေဇာ္လိုက္ရတဲ့အျဖစ္က အဆိုးဆံုးပဲ။
ေကာင္းကင္ကို

ပဋိပကၡ
ကိုးကြယ္စရာေတြ ဆိုတာ
မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္မွသာ ျမင္ရတာ။

ဒီလိုနဲ ့
တေယာက္အေမွာင္ကုိ တေယာက္က
မီးထုိးလုိက္တဲ့အခါ…..
ေကာင္းကင္ကို

ေလာက အျပင္ဘက္က ေကာင္းကင္ အေရာင္းဆိုင္
ဆိုင္ရိပ္ခုိလာသူ မွန္သမွ်
အေမာေျပ စိတ္တိုင္းက် ေသာက္ဖုိ ့
ေရၾကည္ေအးတို ့တည္ခင္းထားပါတယ္။

Menu ကုိ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့…

“အနာဂတ္တြင္
သင္ယံုၾကည္ရာ မွာယူ သံုးေဆာင္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။
ယေန ့ဘာမွ် မရပါ။”
ေကာင္းကင္ကို

ေခတ္ေျပာင္းလဲတပ္ဆင္မွႈ အႏုပညာ
သားသမီးေပးလိုက္ရတဲ့ အလွဴကုိ
အခုေခတ္ထဲမွာ ထည့္ခေလာက္ၾကည့္တယ္။
ေခတ္ၾကီးကုိက child right ေတြ ဘာ right ေတြနဲ႔
အႏွိႈင္းမဲ့ပါရမီမ်ား
သူ႔ေခတ္သူသာ ဝတ္ပါေစ။
ေကာင္းကင္ကို

ငါးမရတဲ့အတူတူ
ေရစက္ေလး တစက္ကလည္း
ပင္လယ္ထက္ က်ယ္ခ်င္က်ယ္မယ္။
ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကုိ
ရသေတြနဲ႔ ထုပ္ပုိးထားတယ္။
ကဲ..တရားမရလည္း
အႏုပညာခ်ိဳးျပီးျပန္မယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ခုရက္ပုိင္း ေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာတုိေလးေတြကုိ ကဗ်ာေဟာင္းတခ်ိဳ႕နဲ႕ ေရာျပီး အတူတူ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။

ေတြ႕ရွိမွဳမွႈမ်ား

နားခုိရာကုိရွာတယ္
လမ္းေတြပဲေတြ႕တယ္။

အရိပ္ကုိရွာတယ္
အေမွာင္ကုိပဲေတြ႕တယ္။

အခ်စ္ကုိရွာတယ္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲေတြ႕တယ္။
(ေကာင္းကင္ကို)

ေတာင္ပံမ်ားရဲ႕ သဘာဝ

ေျပးခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ လိုက္မမီေတာ့တဲ့အထိ။
ပ်ံသန္းခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ မျမင္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အထိ။

ေတြးခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါေတာင္ ခ်ျပလို႔မရႏုိင္ေတာ့တဲ့အထိ။
ေဆြးေႏြးခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ ေခၽြးပ်ံရတဲ့ အထိ။

ျငင္းခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ မရွင္းႏုိင္ေတာ့တဲ ့အထိ။
ေၾသာ္…
ရွင္းခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ မျငင္းႏုိင္ေတာ့တဲ့ အထိ။

ထေမးခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ မေျဖႏုိင္ေတာ့တဲ့အထိ။
ခ်ေရးခ်င္တယ္
ငါ့ကိုယ္ငါ မ်က္လံုးျပဴးရတဲ့အထိ။

အေတာင္ပံေတြ လြတ္လပ္ခ်င္တယ္
ငါ့အမိန္႔ငါေတာင္ မနာခံေတာ့တဲ့အထိ။
အမွီအခုိကင္းခ်င္တယ္
အနာဂတ္မွာ ငါ့ေျခေထာက္ေပၚမွာေတာင္ ငါရပ္စရာ မလိုေတာ့တဲ့အထိ။

ျမင့္မားခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ ရွိခုိးႏုိင္သည္အထိ။
စ်ာန္ရခ်င္တယ္
ငါ့အဆင့္ထိငါ ျပန္မက်ႏုိင္ေတာ့တဲ့အထိ။

အလင္းပြင့္ေလးတခု အျဖစ္နဲ႔ ေရာင့္ရဲခ်င္တယ္။
ငါ့တကုိယ္စာငါ ခပ္ဝါးဝါးေလး ျမင္ရသည္အထိ။
ဗလာလက္တစံုနဲ႔
ကဗ်ာစက္ရံုေလးျဖစ္ခ်င္တယ္
ငါ့ကုိယ္ငါ ခူးဆြတ္လုိ႔မႏုိင္ေတာ့တဲ့အထိ။

(ေကာင္းကင္ကုိ)

Hallucination

သစ္သီးေတြကုိ ခ်ိဳတယ္ထင္ေတာ့
သစ္သီး အခြံေတြက ဟားတိုက္တယ္။

ဂီတသံကုိ သာယာတယ္ ထင္ေတာ့
နားေလးသူေတြက ဟားတုိက္တယ္။

ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ တန္ခုိးရွိတယ္ ထင္ေတာ့
ငလ်င္ေတြက ဟားတိုက္တယ္။

ေကာင္းကင္ဘံုတဲ့၊ အထက္အရပ္၌တဲ့
လံုးေနတဲ့ကမၻာက ဟားတိုက္တယ္။

အစြဲအလမ္းေတြက သစ္ပင္ေတြေပါ့
မိရုိးဖလာေတြကုိ ပုဆိန္ေတြအျဖစ္ အာရံုမွားခဲ့တယ္။

ေၾသာ္...သစ္ပင္ကုိ ခုတ္ရမယ့္ ပုဆိန္ေတြ
သစ္ပင္မွာ လာစုိက္ေနခဲ့။
ေကာင္းကင္ကို

ေကာင္းကင္ကုိရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိ

အပ်င္းေတြ ေစာင္လိုျခံဳခဲ့တယ္
ပုလင္းေတြ ေတာင္လိုပံုခဲ့တယ္။

ေကာင္းကင္ကို

ၾကိဳးညွိျခင္း

တံလွ်ပ္ေတြထဲမွာ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔
ငါးမွ်ားခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္ဖူးတယ္။

‘အေျဖ’ေတြခ်ည္း ‘ေလွနံဓားထစ္’ရွိတဲ့ အရာေတြမွာ
‘ေမးခြန္း’ေတြသာ လိုက္ရွာမိခဲ့။

ပိဋကတ္သံုးပံုထဲမွာလည္း
ဘုရားမေတြ႕ခဲ့ဘူး။
သမၼာက်မ္းစာထဲမွာလည္း
ဘုရားမေတြ႕ခဲ့ဘူး။
ဘတ္ဂဗတ္ဂီတာ ထဲမွာလည္း
ဘုရားမေတြ႕ခဲ့ဘူး။
ကိုရန္ က်မ္းစာထဲမွာလည္း
ဘုရားမေတြ႕ခဲ့ဘူး။

ငါ ့ရင္ ဘယ္ဘက္အခန္းထဲမွာေတာ့
ဘုရားတဆူ သီတင္းသံုးေနတဲ့
စစ္ဌာန တခုလား?
စစ္ဘုရင္တပါး သိမ္းပုိက္သြားတဲ့
ေစတီပ်က္တဆူလား?
ထင္ထင္ရွားရွားရွိေနသလိုလို
ေဝေဝဝါးဝါးသိေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္း…
ဒီည…ငါ…တရားမနာေတာ့ဘူး၊
ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကုိယ္ ျပန္နာရဦးမယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ခ်စ္တယ္

ခ်စ္တယ္
နင့္ကုိခ်စ္မိမွ
ငါနဲ႔ငါ ေတာ္ေတာ္ ေစ်းကြာသြားတယ္။

ခ်စ္တယ္
ကမၻာ့အေတာ္ဆံုး မ်က္လွည့္ဆရာဟာ ငါပဲ။
ငါျပေနတဲ့ မ်က္လွည့္ကုိ
ငါကုိယ္တိုင္ေတာင္ အံ့ၾသရတယ္။

ခ်စ္တယ္
ဒီစကားေလးမေျပာခင္မွာ
ငါတေယာက္တည္း ႏွစ္ကုိယ္ခြဲ
သူမ်ားဦးသြားမွာ ေၾကာက္တဲ့ေကာင္ရယ္
စိတ္ဆုိးသြားမွာ ေၾကာက္တဲ့ေကာင္ရယ္
တေကာင္နဲ႔ တေကာင္
ရန္ေစာင္လုိက္ၾကေသးတယ္။

ခ်စ္တယ္
အခ်စ္မွာ
မိုးၾကိဳးက လွ်ပ္စီးထက္ အရင္လာတယ္။
ငါ့ပန္းပြင့္စကား မုိးၾကိဳးသြားကုိ ၾကားအျပီးမွာ
သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ရွက္ေသြးေတြစုိ
အနီေရာင္ လွ်ပ္စီးခ်ိဳခ်ိဳကုိ ငါေငးလိုက္ရတယ္။

ညီမေလးရယ္
ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္
နင့္မ်က္ႏွာ ဘယ္မွာထားရမွန္းမသိရင္
ငါ…မ်က္လံုးေတြကုိမွိတ္
အာရံုထဲမွာ ကင္းဗတ္စ တခု ခ်ိတ္လိုက္ပါ့မယ္
နင့္မ်က္ႏွာေလး လာထားဖုိ႔။
ေကာင္းကင္ကို

ေမတၱာဆိုတာ စူးတတ္တယ္

ေက်ာက္တံုးထဲကေနေတာင္
ေသြးေတြပန္းထြက္လာေအာင္
နင္မန္းမွႈတ္ႏုိင္မွန္းလည္း သိပါတယ္။

နင့္ႏွႈတ္ခမ္းက ေၾကြက်လာမယ့္
မကုန္မခန္းႏုိင္တဲ့ ပန္းေတြဟာ
သံမဏိရင္ေတြ ခ်ိဳင့္ဝင္သြားသည္အထိ
တန္ခိုးရွိမွန္းလည္း သိပါတယ္။

တေခ်ာင္းထဲေသာ စိတ္နဲ႔
ေျပးေနတဲ့ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေတြ
နင့္ေၾကာင့္ မရွႈမလွ ေခ်ာ္လဲတုိင္း
နင့္အတိတ္နဲ႔ နင္ ေျခရာတုိင္းႏုိင္တုန္းမို႔
နင္ေက်နပ္ေနမွန္းလည္း သိပါတယ္။

အေကာင့္မ်ားစြာဖြင့္ျပီး
၁၅၀၀ လႊင့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးေရ၊

သိလ်က္နဲ ့မိုက္ေနသူက
နင္မသိပဲ မိုက္မိမွာစုိးလို႔
တခုေတာ့ သတိေပးမယ္။
ေက်းဇူးျပဳျပီး နင္းမသြားပါနဲ႔။
ငါ့ႏွလံုးသားက ကြဲလြယ္အက္လြယ္
နင့္ေျခဖဝါးေတြ ရွလိမ့္မယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဟသၤာ

ျပိဳင္တူေတာ့ တြန္းပါတယ္။
တေယာက္က လီဗာနင္းရင္
တေယာက္က ဘရိတ္နင္းတယ္။

ဖက္ေတာ့ဖက္ထားပါတယ္။
ေကာ္နာေစာင့္ေနတဲ့ ေဘာလံုးသမား ႏွစ္ေယာက္
တေယာက္ကုိ တေယာက္ ဖက္ထားသလိုမ်ိဳး။

ဒဂုန္တာရာက ေျပာတယ္။
“ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ
ရန္သူကုိ မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္လုပ္တာ”တဲ့...
ခုေတာ့ မိတ္ေဆြေတြပဲ ရန္သူ ျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။

ေမးခြန္းတေတာင့္နဲ႔ ပစ္လိုက္တိုင္း
ငွက္ႏွစ္ေကာင္ သူတို႔ ရတယ္။
ဖဲတခ်ပ္ ဆြဲထုတ္လိုက္တိုင္း
ပန္းႏွစ္ပြင့္ ေၾကြေၾကြက်တယ္။

ကဲ…
ေသြးထားတဲ့ ဓားေတြသံေခ်းမတက္ဖုိ႔
ကုိယ့္လက္ကုိယ္ျပန္ ခုတ္ၾကစုိ႔။
ေကာင္းကင္ကို

တဘက္ျမင္

ေလာကၾကီးမွာ
ေျဖရအခက္ဆံုး ေမးခြန္းက
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းပဲ။

ေျဖၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း
ဘုရားေတြ ဆိုတာေတာင္မွ
သတ္မွတ္မွႈအရပဲ ရွိတာ။

ယံုၾကည္ခ်က္လို ့ေခၚခ်င္ေခၚ
မွိႈင္းလို ့ေခၚခ်င္ေခၚ
ရပ္မယ့္ေျခေထာက္ေတြရွိလို႔
ရပ္စရာ ေျမၾကီးရွိတာ။

ဒီလိုနဲ႔ ငါ
တိမ္ေတြေပၚမွာ ရပ္
သူမ်ားေတြကုိ ဖ်တ္ခနဲ အၾကည့္
ေဟာ..ဟုိမွာ ပိစိေလးေတြ။
ေကာင္းကင္ကို

ဓားဝွက္ထားတဲ့ ေျခဖဝါး

အစကေတာ့
ေသာႏုတၳိဳရ္လုိ အၾကည့္
ဒုကၡသည္ ဥပဓိနဲ ့။

ကုိယ့္အတၱကုိယ္ မ်က္ႏွာလႊဲ
ေဖးကူလက္တြဲ လိုက္မွ
အျပံဳးတခ်က္ မပ်က္
လူစားလဲရက္တာ နာလုိက္တာ။

အစကေတာ့
မိတ္ေဆြထက္ပုိတဲ့ အျပံဳး
ပန္းပြင့္မ်က္ႏွာဖံုးနဲ ့။

ကုိယ့္သံသယေတြကုိ သန္ ့ရွင္း
ခင္မင္မွႈေတြနဲ႔ တံတားခင္းေပးလိုက္မွ
ဓားသြားနဲ ့ခ်နင္း
ငါရင္းလုိက္ရတာ နာလိုက္တာ။
ေကာင္းကင္ကို

အၾကြင္း

လက္ယပ္ေခၚေနတဲ့ အိပ္မက္ေလးကုိတည္
ဘဝနဲ ့ရင္းျပီး စားၾကည့္လိုက္တာ
ရလဒ္က သုညနဲ ့
အမာရြတ္ေတြ ၾကြင္းခဲ့တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ငါမဟုတ္ဘူး

လူတေယာက္
၂၄နာရီ စက္ဝိုင္းကုိ ပတ္ျပီး
တာစထြက္ခဲ့တဲ့ ေနရာဆီကုိ ေျပးေနတယ္။
ေျပးေနတာကလည္းငါ။
ရပ္ေနတာကလည္းငါ။

ဓားတလက္
ေသြးရင္းတန္းလန္းနဲ႔ သံေခ်းတက္ေနတယ္။
ေသြးေနတဲ့ သူကလည္းငါ။
ဓားကလည္းငါ။
သံေခ်းကလည္းငါ။

ပါးကြက္သားတေယာက္
ပစၥဳပၸန္တံခါးကုိ လာေခါက္ေနတယ္။
ပါးကြက္သားကလည္း ငါ။
အျပစ္သားကလည္း ငါ။

ကဗ်ာတပုဒ္
စိတ္အိုက္အိုက္နဲ ့ေခါင္းကုတ္ေနတယ္။
စပ္တဲ့သူကလည္းငါ။
ဖတ္တဲ့သူကလည္းငါ။
နားမလည္တဲ့သူကလည္းငါ။

မွန္တခ်ပ္
ငါ့ေရွ႕တည့္တည့္မွာ လာရပ္ေနတယ္
မွန္ထဲက မ်က္ႏွာ
အဲဒါ ငါမဟုတ္ဘူး။
ေကာင္းကင္ကုိ

ကဗ်ာရြတ္သံ

ဗီြအိုေအမွာ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ဆရာမ ေဒၚေမျငိမ္း စီစဥ္ တင္ဆက္ထားတဲ့ ေဒၚစုရဲ႕ ကဗ်ာပါ။ ေဒၚစုရဲ႕ ကဗ်ာေနာက္မွာ ဗီြအိုေအက ကုိသားညြန္႕ဦး ရြတ္ဆိုေပးထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာလည္း ပါပါတယ္။

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ပြင့္ဖတ္ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ေက်ာက္

လူအုပ္ၾကားထဲမွာမွ
အထီးက်န္မွႈ အနံ႔က ရတာ။
ငါကိုယ္တိုင္ နားမေထာင္ခ်င္တဲ့ စကားေတြ
ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ ေျပာေနရတယ္။

ငါ့ကုိ ငါမဆန္ဖို႔
ငါ့ကုိယ္ငါ ဆန္တက္
မ်က္ႏွာဖံုး တခု တပ္လိုက္မွ
အားလံုးမွတ္မိသြားၾကတယ္။
ေကာင္းကင္ကို