RIT (သုိ ့မဟုတ္) အေရးအၾကီးဆံုးဇာနည္အာဂ တအုပ္ရဲ ႔ ေသြးအစည္းဆံုးပါတီဌာနခ်ဳပ္

Video by Ethan Aung

လက္ေဆာင္ (အိုဟင္နရီ ရဲ ့ဝတၳဳ) (ဘာသာျပန္...ေမာင္ထြန္းသူ

ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္နဲ ့ပတ္သတ္တဲ့ အိုဟင္နရီရဲ ့အခ်စ္ဝတၳဳတိုေလးပါ။
လက္ေဆာင္

ႏို ့ရည္ခန္းေနတဲ့ မိခင္

အေဖနဲ ့အေမကေတာ့
လူမခိုးႏုိင္မယ့္ အေမြ
ေပးဖုိ ့ၾကိဳးစားခဲ့ၾကတာပဲ။

ဒါေပမယ့္
ေပးသူနဲ ့ယူသူၾကားမွာ
ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးေခ်ာ္ေနတဲ့ စနစ္…
မကူးႏုိင္ေသးတဲ့ျမစ္ၾကီးတခု ျခားေနတယ္။

အရာရာတိုင္း မွာ အေကာင္းနဲ ့အဆိုး ဒြန္တြဲေနသတဲ့။
ငါေနခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ အလင္းနဲ ့အေမွာင္ ဘယ္ေလာက္အခ်ိဳးရွိလဲ။
ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရတာေတြကေတာ့
ျမန္မာစာနဲ ့အတူ အလြတ္က်က္ခဲ့ရတဲ့ စာစီစာကံုးေတြ
အဂၤလိပ္စာနဲ ့အတူ အသံထြက္အမွားမ်ားနဲ ့ေဝါဟာရေတြ
သခ်ာၤနဲ ့အတူ ေမးခြန္းခန္ ့မွန္းတြက္ခ်က္မွဳေတြ
ဇီဝေဗဒနဲ ့အတူ သေဘာေပါက္မွဳမပါတဲ့ တပြဲတိုး ဘိုင္အိုသီခ်င္းေတြ
သမိုင္းနဲ ့အတူ ေပၚလစီေရာထည့္ထားတဲ့ မွိဳင္းေတြြ
ဂါရဝ တရားနဲ ့အတူ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ ျပန္မေထာက္ျပရဲတဲ့စိတ္ေတြ….

ေၾသာ္...
ကေလးငယ္ တေယာက္ႏုိ႔ဆာေနသလို
ပညာကုိ ဆာေလာင္ ငတ္မြတ္ေနသူေတြအတြက္
ေက်ာင္းေတြေတာ့ ရွိပါရဲ႕။

ဒါေပမယ့္…
မတက္လုိ ့လည္းမရ၊ တက္ျပီးေတာ့လည္း ဟန္မက်တဲ့
အဲဒီ့ေက်ာင္းေတြကုိ
အားမနာတမ္း ဥပမာေပးရရင္

ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းေတြဟာ...
ပူျပင္းေျခာက္ေသြ ့လြန္းတဲ့ ကႏၱာရထဲက
ေလာက္ေတြမ်ိဳးပြါးေနတဲ့
ေသာက္ေရအိုးမ်ား။
ေကာင္းကင္ကို

တကၠသိုလ္

ဆံုစည္းျခင္းေတြ စခဲ့တဲ့ေနရာ ၊ ခြဲခြာျခင္းေတြ စခဲ့တဲ့ေနရာ

ေမွ်ာ္ေနခဲ့ျပီး ေရာက္သြားေတာ့မွ မလွပခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေလး

ရယ္သံေတြက လႊမ္းလိုက္၊ က်ည္ဆံေတြက ၾကမ္းလိုက္
ဖြင့္လိုက္၊ ပိတ္လိုက္…..ႏိုးလိုက္၊ အိပ္လိုက္နဲ႔.....

အေရးအၾကီးဆံုး ဇာနည္ အာဂတအုပ္ရဲ႕
ေသြးအစည္းဆံုး ပါတီဌာနခ်ဳပ္

ေၾသာ္
ႏွစ္ေတြ ဘယ္လုိပဲ ေဟာင္းေဟာင္း
ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုပဲ မေျပာင္းမေျပာင္း
ေျဗာက္ေဖာက္သူတို ့နဲ ့ေတာက္ေခါက္သူတုိ႔ ရဲ႕
ၾကမ္းလွတဲ့ စစ္ေျမျပင္ကုိပဲ
မွန္းဆလို ့ ခ်စ္ေနခ်င္ေသးတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဒုိင္ယာရီထဲမွ တလြဲမ်ား

လိပ္စာ

“………………………………………………………..”
“……………………………………………….”
“………………………………”
“……………………………………………………………………..”
“ဟုတ္လား…က်ေနာ္သူနဲ ့ေတြ ့ခဲ့တယ္။ တကားတည္းပဲ”
“ဟာ! ဒါဆို လုပ္စမ္းပါဦး။ သူဘယ္မွာ တည္းမယ္ဆိုတာ နင္သိလား။”
“အင္း။ သိတယ္၊သိတယ္။ တက္စီ ငွားခါနီးတုန္းက သူ (……..)မွာ တည္းမယ္လုိ ့ေျပာတာပဲ။ ေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ ့ က်ေနာ္ သားသားကုိ ေခၚျပီး သူ ့ဆီသြားၾကည့္လုိက္မယ္။”

*******

ဦးေလးနဲ ့က်ေနာ္ ဘုန္းဘုန္းကုိ ဦးခ်လုိက္တယ္။ (ဘုန္းဘုန္းကုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့မသိပါ။) ျပီးေတာ့ ဦးေလးက ဘုန္းဘုန္းကုိ ေလွ်ာက္တယ္။
“တပည့္ေတာ္ ဆင္ေပါက္နဲ ့ေတြ ့ခ်င္လုိ ့ပါဘုရား”
“ဆင္ေပါက္??????? လူကုိေျပာတာလား ဒကာၾကီး”
“ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။ ျမိဳ ႔သစ္ကပါ။ သူ ့နာမည္ရင္းက ကိုတင္ေအာင္စိုးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ေပါက္လို ့ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။
“တင္ေအာင္စုိး??? ဒီကုိမလာပါဘူး။ သူက ဒီမွာ တည္းမယ္လို ့ေျပာသြားလုိ ့လား။”
“တင္ပါ့။ သရက္ေတာေက်ာင္းမွာ တည္းမယ္လို ့ေျပာပါတယ္”
“ဟာ….သရက္ေတာ ေက်ာင္းတုိက္က ေက်ာင္းခြဲေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ရွိတာ ဒကာၾကီးရဲ ႔။ သူဘယ္ေက်ာင္းခြဲမွာ တည္းမယ္လုိ ့ေျပာတုန္း”
“ဟာ…ဟုတ္လား၊ဘုရား။ တပည့္ေတာ္က တေက်ာင္းတည္းပဲ ထင္ေနတာ။ ဒုကၡပါပဲ”
အနီးနား တဝိုက္မွာ ရွိတဲ့ ကုိရင္ေတြနဲ ့လူေတြက က်ေနာ္တို ့ကုိ ျပံဳးေစ့ေစ့နဲ ့ၾကည့္ၾကတယ္။

ကိစၥက အေရးၾကီးလုိ ့ဦးေလးက လက္ေတာ့ မေလွ်ာ့ေသးပါဘူး။ သရက္ေတာ ေက်ာင္းတုိက္ဝင္းၾကီးထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း ေတြ ့တဲ့ ကုိရင္ တခ်ိဳ ့ကုိ ကုိတင္ေအာင္စုိးကို သိလား ဆုိျပီးေမးေနပါေသးတယ္။ အေမးခံရတဲ့ ကုိရင္ေတြလည္း ျပံဳးေစ့ျပံဳးေစ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေဘးနားကေန ရွက္ေနျပီ။ ဆက္မေမးေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနျပီ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သရက္ေတာ ေက်ာင္းတုိက္ဝင္းရဲ ႔ ဂိတ္တခုနားက ခံုတန္းလ်ားမွာ ထုိင္ၾကရင္း ညေမွာင္သည္အထိ ကုိဆင္ေပါက္ ဝင္လာလို ဝင္လာျငား ဦးေလးနဲ ့က်ေနာ္ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းတုိက္ဝင္းၾကီးရဲ ့ဂိတ္ေရွ ႔မွာ ….က်ေနာ္တို ့ရဲ ႔ ေကာက္ရုိးမွ်င္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတဲ့ အပ္နဲ ့ ကုိဆင္ေပါက္ ဆိုတဲ့ အပ္…..အပ္ ႏွစ္စင္း မထိလိုက္ပါဘူး။ ကုိဆင္ေပါက္ကုိ က်ေနာ္တို ့မေတြ ့ခဲ့ရပါဘူး။ အဲဒီ့ညက အိမ္ကေန လည္ပင္းတရွည္ရွည္နဲ ့ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ဆႏၵကုိ က်ေနာ္တို ့မျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။
ေကာင္းကင္ကို

တခါတခါ ေကာင္းရင္မၾကိဳက္တဲ့ ေလာက

တေယာက္တည္း ငုိေနျပီဆိုရင္
အမ်ားစုက နားလည္ေပးၾကလိမ့္မယ္။
တေယာက္တည္း ျပံဳးေနျပီဆိုရင္ေတာ့
ထူးဆန္းေနသလိုမ်ိဳး ၾကည့္ၾကလိမ့္မယ္။

ေၾသာ္...
လူမ်ားစြာကုိ တျပိဳင္တည္းမုန္းခဲ့သူေတြေတာင္
လက္ခုပ္သံတခ်ိဳ ႔ ရခဲ့ၾကေသးတယ္။
လူႏွစ္ေယာက္ကုိ တျပိဳင္တည္းအခ်စ္
အဲဒီ့မွာ အျပစ္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ကုိယ့္မင္း ကုိယ့္ခ်င္း ဆိုေပမယ့္

သနားဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲမွာ
အမွန္နဲ ့မုသား
အခ်ိဳးဘယ္ေလာက္နဲ ့ပဲ ေရာထားေရာထား
ရက္စက္ျခင္းကေတာ့ ထင္ရွားခဲ့တယ္။

ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္၊ေတာင္မၾကီး ရွင္ညိဳ၊ ေျမာက္မင္း ရွင္ျဖဴ၊ ေရႊဖ်ဥ္းၾကီး၊ ေရႊဖ်ဥ္းငယ္၊ မႏၱေလးဘိုးေတာ္၊ ရွင္ကြ
ဘုရင္ေတြ မတရားသတ္လို ့
ေသျပီးျဖစ္သြားၾကတယ္ဆိုတဲ့ နတ္ေတြ
ေခတ္ဆိုးတို ့ရဲ႕ သက္ေသေတြအျဖစ္
နတ္ကြန္းထဲမွာ ေနေနၾကတယ္။

ကဗ်ာေလးထဲမွာ ဆက္အိပ္ပါရေစ

သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ
ကုိယ့္နာမည္ အတိုေကာက္ေလး။
နာမည္ရဲ ႔ေနာက္မွာေတာ့
ေကာင္မေလး တေယာက္
လက္ႏွစ္ဘက္ကုိ ေျမွာက္ျပီး အသည္းပံုဆက္
သူ ့မ်က္ႏွာကလည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ျဖာထြက္လုိ ့။

ေၾသာ္..
ရင္ခုန္သံကလြဲလုိ ့…ေလာကၾကီးတခုလံုး အသံတိတ္
အေရျပားေပၚကုိ ၾကက္သီးေလးေတြ လွ်ံဖိတ္
ကုိယ့္ဇာတ္ဝင္ခန္း အထြတ္အထိပ္ေလးကုိ
လက္ေတြ ့ဘဝဆိုတဲ့ လက္သည္းနဲ႕ ဆိတ္မၾကည့္ခ်င္ဘူး
တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ အိပ္မက္ကေလးက်ိဳး
အခ်ိန္မတန္ခင္ ႏိုးမွာစုိးလုိ ့။
ေကာင္းကင္ကုိ

စႏၵာမရွိေတာ့တဲ့ ေကာင္းကင္

အေၾကာင္းမျမင္ရတဲ့ ကံၾကမၼာက ကြက္က်ားေမႊတယ္။
ေကာင္းကင္အပါးမွ စႏၵာက ထြက္သြားေလတယ္။
ေမာင္းဝင္လာတဲ့ ဒဏ္ရာရထား ဆက္သြားေနဆဲ။
ေျပာင္းခ်င္လွလည္း အဖန္တရာမက ဆက္မွားေနဆဲ။

စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းဆိုတဲ့ သတၱဝါက အသက္တအားရွည္တယ္။
ျပႆနာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကုိလည္း ဆက္ပြါးေနတယ္။
ငါနဲ ့ငါ ထပ္တူမက်ေတာ့တဲ့ ရက္အမွားေတြထဲ
မသိစိတ္နဲ ့ပဲ စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ ဆက္သြားေနခဲ့။

ငါ့ရင္ထဲမွာ စိတၱဇတေစၦေတြ က်က္စားေနတယ္။
ျမင္ျမင္သမွ်မွာ တျခားအေရာင္ေတြထက္ အနက္မ်ားေနတယ္။
ေၾကာင္ေနတဲ့နားကလည္း အျပစ္တင္သံေတြပဲ ဆက္ၾကားေနခဲ့
အိပ္မက္ထဲအထိ္ ႏွိပ္စက္ေနတာလည္း သူတို ့မ်က္ႏွာနဲ ့ပါးကြက္သားေတြပဲ။

ရွင္သန္လုိစိိတ္ဆိုတဲ့ ကုိယ္ေစာင့္နတ္ကေတာင္ ငါ့ကုိစြန္ ့ခြာ ထြက္သြားေလတယ္။
ႏွလံုးသားနဲ ့ငါေရႊ ့မိသမွ် ေကာင္းရွံဳးျဖစ္မယ့္ အကြက္မွားေတြပဲ
ငါမထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ ငါေတြဟာ ငါ့ရန္သူရဲ ့ဘက္သားေတြပဲ
ရွံဳးနိမ့္ျခင္းဟာ ေအာင္ႏုိင္သူအျဖစ္ ငါ့အျပဳအမူေတြကုိဝင္ပူးျပီး ထြက္ၾကြားေနဆဲ။
ေကာင္းကင္ကို

ကမၻာပ်က္ ကမၼဌာန္း

လူေတြအားလံုး
ပုခံုးေပၚက အိမ္စာ ေတြကိုခ်
ေန႔ေရႊ႕ညေရႊ႕ ဆႏၵတခ်ိဳ႕ကုိ
ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ရဖို ့
ကမၻာပ်က္ဖုိ ့ကုိပဲ ဆုေတာင္းေပးရေတာ့မလိုလို…

ေၾသာ္…လူဆိုတာ
မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနေတြေအာက္မွာ
ကိုယ့္စိတ္ကုိယ္ ခဏခဏ
သစၥာေဖာက္ေဖာက္ေနၾကရတဲ့ သတၱဝါေတြပါလား။

စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္သင့္တယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း
ခၽြန္းအုပ္လိုက္ရသမွ် စိတ္တိုင္းဟာ
ဆင္ရုိင္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
တခါတခါဆို
အေျခအေနေတြကုိ ငဲ့ျပီး
ခ်ိဳးလိုက္ရတဲ့ အညြန္ ့ေလးေတြထဲမွာ
အျပစ္ကင္းတဲ့ စိတ္ကူးေလးေတြနဲ ့
ခ်စ္ျခင္းရဲ ႔ ‘အရိပ္ဦး’ေလးေတြေတာင္ ပါသြားတတ္တယ္။

ပညာရွိတေယာက္ကေတာ့ ဆုိတယ္။
သင္ဟာ သင္ပီသဖုိ ့နဲ ့
ရလာသမွ် စကၠန္ ့တိုင္းကုိ တန္ဖိုးထားတတ္ဖို ့
ေနေနရတဲ့ ေန ့တုိင္းကုိ
ေနာက္ဆံုးေန ့လို ့သေဘာထားဖုိ႔ လိုသတဲ့။

အဲဒီ့ အဆိုကို
အျပည့္အဝ မေထာက္ခံလို ေပမယ့္
တခါတခါ…ကုိယ့္သတိ ကုိယ္ျပန္ႏွိဳးဖို ့
အဲလုိ ကမၼဌာန္းမ်ိဳးေတာ့ လိုမယ္ထင္တယ္။

တကမၻာတည္းစီး တခရီးတည္းသြားတို ့ေရ…
တန္ဖိုးဆိုတာ ဆံုးရွံဳးသြားမွ သိတတ္တာမို ့
စိတ္ကူးေလးနဲ ့ခဏေလာက္ ရင္ဆုိင္ၾကည့္ၾကရေအာင္။

စိတ္တံခါးကုိသာဖြင့္ထားလုိက္…
အခက္ဆံုးအေျခအေနမွ
မ်က္လံုးေတြက
ပုိျပီးျမင္တတ္တာ။

ယံုပါတယ္
ငါတို ့အရည္အေသြးေတြဟာ
အခက္အခဲေတြနဲ ့ေသြးေပးမွ
ပုိေတာက္ေျပာင္လာလိမ့္မယ္ ဆိုိတာ။
ေကာင္းကင္ကို

ကုိၾကီးေအာင္သာငယ္ tag တဲ့ ပုိ ့စ္ေလးကုိ ကဗ်ာအျဖစ္ ေရးလိုက္တာပါ။

အရသာမဲ့ေသာ ေန ့စြဲမ်ား

ရင္ဘတ္ထဲက တိတ္တိတ္ေအာ္လုိ ့
ညက အိပ္လို ့မေပ်ာ္ဘူး။

ႏိုးလာေတာ့လည္း
ေပ်ာက္ဆံုးေနဆဲ…သတိ
စိတ္နဲ ့ကုိယ္ကုိ ကပ္ဖုိ ့မရွိဘူး။

ေလွ်ာက္ခ်င္ေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြ ရွိေနတာေတာင္
ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းေတြကုိ မေတြ ့ေတာ့ဘူး။

ေျမာက္ခ်င္ေနတဲ ့လက္ေတြ ရွိေနတာေတာင္
အသိအမွတ္ျပဳ အႏုိင္ယူမယ့္သူ မရွိျပန္ဘူး။

အားေပးစကားေတြကလည္း
အားေပးစကားေတြပီပီ
လက္ေတြ႕ မက်ၾကေတာ့
ငါ့အတြက္ ေကာက္ရုိးတစ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။

ႏွစ္သိမ့္စကားေတြဆိုတာ
ငါ့ကမၻာ တကယ္ပ်က္သြားေၾကာင္း
သက္ေသထြက္ဆိုခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္တယ္။

ေလလြင့္ေနတဲ့ စိတ္ကုိကပ္ဖို ့
အာရံုတခုခုကို လိုက္ရွာေနရတာလည္း
ကႏၱာရထဲမွာ ေရရွာေနရသလိုပဲ
ႏွစ္ၾကိမ္ ႏွစ္ခါ ေမာတယ္။

ငါဟာ
လွဳပ္ရွားေနတဲ့ သခ်ိ ၤဳင္ၾကီးထဲမွာ
အရွင္လတ္လတ္ ျမွဳပ္ထားခံရသူတေယာက္
ဘဝကို တာဝန္ၾကီးတခုလုိ ့အဓိပၸါယ္ေကာက္ရင္း
ငါ့စိတ္ေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္ဆင္းေနရတယ္။

ေၾသာ္…
ဘဝဆိုတဲ့ ကစားကြင္းထဲမွာ
ဒဏ္ရာရကစားသမားတေယာက္…
ပြဲသိမ္းဝစီမွဳတ္သံကုိ ေစာင့္ရင္းက
ဖြဖြေလး ထိခုိက္မိရံုနဲ ့ေတာင္
စိတ္ဓာတ္ေတြ နာက်င္ေနေတာ့တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ခက္တယ္

ခက္တယ္။
ဓာတ္ေငြ ့သုိက္ေတြကို စကားလံုးအရ ပုိင္ဆိုင္ျပီးမွ
ဖေယာင္းတိုင္ကုိ ေခၽြတာထြန္းေနရတာ ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
မျပည့္ေသးပဲ လွ်ံသြားရတဲ့
လူသား သယံဇာတေတြ
ဘယ္သူမွ ျပန္မလာၾကေစဖို ့
တံခါးပိတ္ထားတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
မသံုးရေသးတဲ့ ပုိက္ဆံေတြ
ေငြေဖာင္းပြမွဳရဲ ့အက်ိဳးဒဏ္နဲ ့
အလိုအေလ်ာက္အခိုးခံေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ငရုတ္သီးထုပ္လုိ ့ေကာင္းတဲ့
သတင္းစာစကၠဴေဟာင္းေတြေပၚက
လက္သံုးစံျပ ေဆာင္ပုဒ္ေတြ
တကယ္အသံုးမခံရလို ့ေခ်ာင္ကုပ္ေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ႏြားေျခရာခြက္ တထြာကုိ
ၾကြားေနတာရွက္စရာမွန္း မသိၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
အလုပ္မျဖစ္ မွန္းသိပါလ်က္နဲ ့
အစဥ္အလာေတြကုိထိန္း
ပညာေတြကုိ သိမ္းသိမ္းေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ေပါက္ေနတဲ့ ခြက္ေတြကို
ေၾကာက္ေနတဲ့ လက္ေတြနဲ ့
လက္ဆင့္ကမ္းေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ျမန္ႏွဳန္းျမင့္ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ျပိဳင္ပံုေျပာင္း
အားလံုး မုိင္ကုန္ေမာင္းေနၾကခ်ိန္မွာ
တို ့ဆီက ႏုိင္ငံ့သားေကာင္းေတြ
အခ်င္းခ်င္း က်ားေခ်ာင္းသလိုေခ်ာင္း
ေႏွးေအာင္လုပ္ျပီး ေတာင္းေနရတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
သီးသန္ ့ေနေလ့ရွိတဲ့ ထင္းေခ်ာင္းေတြ
တခါတခါ စုစည္းမိၾကရင္ေတာင္
အခ်ိဳးမခံရဖုိ ့အုပ္စုဖြဲ႕ေနၾကတာထက္
ပုဆိုးလွန္ျပဖို ့အုပ္စုဖြဲ႕ေနၾကတာက
ပုိမ်ားေနေတာ့လည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ေစတနာ လက္တဆစ္နဲ ့
ေၾကျငာခ်က္အသစ္ေတြ
ေနရာအတြက္ျဖစ္ေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
အေဝးကေန လွမ္းထုိးႏွက္ေနၾကေပမယ့္
ပုံစံခြက္ၾကီးေတြနဲ ့
ပုန္ကန္လက္သီးေတြပဲ ျဖစ္ေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
အသံတူ အၾကံကြဲ တလမ္းထဲမွာ
ထစ္ခနဲဆုိ ႏွစ္ျခမ္းကြဲ
အခ်င္းခ်င္း အရမ္းဆဲေနၾကတာကလည္း ခက္တယ္။

ခက္တယ္။
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိစိတ္မွန္းနဲ ့
ေလကုိဖမ္းျပီး ဒန္းဆင္ဆင္
ေရွ ႔ကေတာင္ဟာ ဧ၀ရက္မွန္းနဲ ့
ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ ေနမထြက္မွန္း
သိေနတာကလည္း ခက္တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ငရဲ

မ်က္လံုးကုိစံုမွိတ္
အလုပ္မေပးႏုိင္တဲ့ေနရာကုိ အတင္းဖိတ္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊
လူသားအရင္းအျမစ္ေတြရွားသြားလို ့
သက္မဲ့အရင္းအျမစ္ေတြနဲ ့ၾကံဖန္ဂုဏ္ယူေနၾကတဲ့သူေတြ၊
တံလွ်ပ္ကို ေရအမွတ္နဲ ့ေက်နပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊
က်ပ္တီးေျမမွာမွ ေရႊအရွာေကာင္းသူေတြ က အစ…

မီးေလာင္ျပင္မွာစြန္ ့စား၊ မီးသတ္ဖုိ ့ၾကိဳးစားေနၾကသူေတြ၊
အေမွာင္ထဲမွာေနလို ့ ဆီမီးေတြ ေဝေနၾကသူေတြ အဆံုး…
ဘယ္သူေတြ ငါ့ကုိ ဘယ္လုိပဲ ပညတ္ပညတ္…

မျပင္ဆင္ပဲနဲ ့ၾကိဳးဝိုင္းထဲ ဝင္လာခဲ့ရသူေတြ၊
ျမွားမပါပဲနဲ ့ စစ္ထြက္လာခဲ့ရသူေတြ၊
ကံကုိ မယံုရဲေပမယ့္ ဆူးပံုနင္းေနရတဲ့သူေတြြ၊
ကမၻာရြာထဲ ေျပာင္းေနဖို ့အေရး
ေထာင္ေဖာက္ေျပးသလို စြန္ ့စားေနၾကရသူေတြ၊
မြန္းၾကပ္ေသဆံုးသြားခဲ့ရတဲ့ ကားစီးဒုကၡသည္ေတြ၊
ေလွစီး ဒုကၡသည္ေတြ၊ ေငြစီးဒုကၡသည္ေတြ၊
ဒုကၡကုိေၾကာက္လို ့ဒုကၡသည္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကသူေတြ၊
အနည္က်ခြင့္ရသြားတဲ့ ဒုကၡသည္တေယာက္ကုိ
ေပါက္ထားတဲ့ ထီလက္မွတ္တေစာင္လို သေဘာထားေနၾကသူေတြ၊
လက္ထပ္ျခင္းကုိ ေဖာင္တခုလို အသံုးခ် ေလွာင္အိမ္ထဲက ထြက္ေနၾကရသူေတြ၊
ေက်ာင္းဆရာ ယူနီေဖာင္းကုိ ခၽြတ္ျပီး ပန္းရန္ဝတ္စံုကုိ ဝတ္ဖို ့လာေနၾကရသူေတြ
အဲလို ထြက္ေျပးလာရသူေတြ ရွိေနမွေတာ့

ငါ့ကို ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိပဲ ပညတ္ပညတ္
ခ်စ္တဝက္ မုန္းတဝက္ အရပ္ကုိ
ငရဲလို ့ပဲ နာမည္ တပ္လိုက္တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

စာပုိ ့ခုိသုိ ့

သုညေတြ တစ္ေတြနဲ ့
သိမ္းထားတဲ့သီခ်င္းတပုဒ္
ခ်စ္သူ ့ရင္ကုိ ကုိင္လွဳပ္ဖို ့ေပါ့။

ဒီဘက္မွာလည္း စိတ္ေစာေနတဲ့ ဒီေဂ်တေယာက္
အီလက္ထေရာနစ္ ေဘာက္ခ်ာကို ေစာင့္ေနတယ္။
ဟုိဘက္မွာလည္း စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ပန္း
သူ႕ စိတ္မေနာပါးစပ္နဲ ့ ၾကမ္းေနမယ္။

ပုဂံနက္ ဆိုတဲ့ စာပုိ ့ခုိေရ
ငါတို ့ကုိ သနားပါဦး
သီးသန္႕ ကမၻာသားကုိ လာခ်စ္မိရွာသူတေယာက္
သူ ့စိုေသာႏွလံုးသားမ်ား မေျခာက္ေသးခင္။
ေကာင္းကင္ကို

အေရြ ႔

ယံုၾကည္မွဳကုိအားျပဳရတဲ့ ဘာသာတရားေတြဟာ
နားခုိသူေတြကုိ အရိပ္ေပးႏုိင္ဖုိ ့
အမွန္တရားဆိုတဲ့ ေနမင္းကုိ
ေခါင္းေပၚတည့္တည့္ကေန
ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေရႊ ႔ထားလုိက္ၾကတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဘာေကာင္ေတြလဲ

ခရမ္း၊မဲ၊ျပာ၊စိမ္း၊ဝါ၊ေမာ္၊နီ
အေရာင္မ်ိဳးစံုပါတာ အျဖဴတဲ့၊
.................................
အေကာင္မ်ိဳးစံုပါတာ... လူ ။

ေကာင္းကင္ကို