ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ေဇာက္ထုိး

မွတ္ခ်က္။ ပဥၥမေျမာက္ အပိုဒ္မွာ “ရယ္”ကုိ “ရီ” လို ့ကာရန္ညီေအာင္ တမင္စာလံုးေပါင္းထားပါတယ္။

ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ေဇာက္ထုိး
အမွန္တရားက ေခၽြးသုတ္ေနတုန္းမွာ
အၾကံသမားက ေသြးစုပ္ေနတုန္း။

ေခတ္ၾကီးကုိက
ဓမၼေတြကို ေသနတ္နဲ ့နားထင္ေပၚေထာက္
ဓားျပေတြ အမွတ္တမဲ့ စင္ေပၚေရာက္တဲ့ေခတ္။

လူၾကီးေတြကအစ
ငါးပါးသီလက်ေတာ့ မျပတ္ေအာ္ျပီး
စားဖားဗီဇရွိမွ သားမက္ေတာ္ခ်င္ၾကတယ္။

မၾကိဳးစားပဲနဲ ့လူၾကားထဲ ဆံ့့ခ်င္သလား
မရိုးမသားနဲ ့မုသားပဲ ျဖန္ ့ခ်င္သလား
ဒီလိုအင္တာနက္ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ
အလစ္မွာ မရွက္မေၾကာက္စိတ္နဲ ့
clickကာ တခ်က္ေလာက္ ႏွိပ္လုိက္ရံုပဲ။

ၾကိဳးစားမွဳ သီအိုရီကုိ
သူခိုးအမ်ားစုက ဒီလိုရီသတဲ့။
“မင္းတို ့ဖိနပ္စီးေနတုန္းမွာ
ငါတုိ ့က ကမၻာတပတ္ ပတ္ျပီးျပီတဲ့”
အဲဒီ့စကားပံုက တခါတခါ ေသြးပ်က္ေလာက္ေအာင္မွန္တယ္။

ဒီလုိနဲ ့ငါ
ခံစားသမွ် ေထြးထုတ္

အဆန္သမားက စေတးလုပ္ ေနတုန္းမွာ
ဖ်ံသမားက ေျပးရွဳပ္ေနတုန္း

အမွန္တရားက ေခၽြးသုတ္ေနတုန္းမွာ
အၾကံသမားက ေသြးစုပ္ေနတုန္း။
ေကာင္းကင္ကုိ

7 July အမွတ္တရ ပို ့စ္မ်ား

7 July အေရးေတာ္ပံု နဲ ့ပတ္သတ္တဲ့ link တခ်ိဳ ့ကုိ စုစည္းေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။

၇ရက္ဇူလိုင္မေမ့ႏိုင္ (pdf) (ဒို ့အာဇာနည္ ဘေလာ့)

ဇူလိုင္ ၇ ေနာက္ဆက္တြဲ (ဆရာမ ေမျငိမ္း)

သမဂၢစိတ္ဓာတ္ (မအယ္ဇီ)

တကၠသိုလ္မွာ ေၾကြတဲ့ႏွင္း (ကုိေအာင္သာငယ္) (ကဗ်ာ)

သမိုင္းေရးသူမ်ား (မမိုးခ်ိဳသင္း)(ကို ေဌးၾကြယ္အေၾကာင္း)

လွိဳင္းမေၾကာက္သူမ်ား (မေက)

ကၾကီးေရ...က (ကုိလူေထြး) (ကုိကုိၾကီး အေၾကာင္း)

အမွတ္တရမ်ားထဲက အမွတ္တရ တခု (မကိကီ) (မျဖဴျဖဴသင္း အေၾကာင္း)

လက္ဆင့္ကမ္း(ကိုပီတိ) (၉၆အေၾကာင္း)

ကဗ်ာေတြျပတ္ေနခုိက္

ကဗ်ာေစာင့္ စာေစာင့္ နတ္ဘီလူးေတြေၾကာင့္
ဖတ္စရာ စာေတြ ရွားပါးေနခ်ိန္မွာ
ၾကင္နာသူရဲ ့ အသည္းႏွလံုးထဲက ထြက္ေျပးလာတဲ့
ပုလဲလံုးလက္ေရး ေလးေတြကိုပဲ
ကဗ်ာေတြျပတ္ေနခိုက္
အဆာေျပဖတ္ေနလိုက္တယ္။

စစ္မသာလဒ ေတြေၾကာင့္
ေခတ္ကာလ ဆိုးေမွာင္
ေမတၱာအလွ မိုးေခါင္ေနခ်ိန္မွာ
‘အၾကင္နာသၾကား’ ေလးေတြနဲ ့ခ်ိဳေနတဲ့
သူ ့ရင္က စကား ေလးေတြကိုပဲ
အၾကင္နာေတြ ရွားေနခိုက္
ရင္မွာ ခံစားေနလိုက္တယ္။

ေရွ ့ကို ၾကည့္လည္း လမ္းမျမင္
ေနာက္ကိုၾကည့္လည္း လမ္းမျမင္မို ့
ေလွ်ာက္ရတာလည္း ပန္းခ်င္ျပီတဲ့။
ဒါေပမယ့္…ကိုယ္ကေတာ့
လမ္းမျမင္သာတဲ့
စခန္း ဝကၤပါမွာ
ၾကင္နာသူနဲ ့ အသည္းခ်င္းဆက္ လက္ခ်င္းတြဲျပီး
လမ္းေတြေပ်ာက္ေနခိုက္
အပန္းေျဖ ေလွ်ာက္ေနလိုက္တယ္။

လူေတြရဲ ့ရင္ကို ခြဲၾကည့္လိုက္ပါ။
ရက္စက္တဲ့ ကံၾကမၼာက
အဆက္မျပတ္ အဖန္တရာ ညွဥ္းလာလို ့
ျငင္းမရတဲ့ လွံခ်က္ေတြနဲ ့ထံုေနျပီ။
တင္းထားတဲ့ သံပတ္ေတြလည္း ကုန္ေနျပီ။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့
ခ်စ္သူ ့ရင္ခြင္ ပန္းေမြ ့ရာေပၚမွာပဲ
အိပ္မက္ေတြ ေဖ်ာ ့ဝါးေနခိုက္
စိတ္လက္ေျဖေလွ်ာ ့နားေနလိုက္တယ္။

အရာရာ ေစ်းေတြတက္လို ့
လူတကာ ေသြးေတြပ်က္ေနခ်န္မွာ
ကိုယ္ကေတာ့ …ၾကင္နာသူနဲ ့
လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာလည္း (လက္ဘက္ရည္ တစ္ခြက္တည္းနဲ ့) ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္မက္
ဆိုက္ဘာ ကေဖးမွာလည္း (ကြန္ပ်ဴတာ တစ္လံုးတည္းနဲ ့) ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္မက္ ျပီး
ပစၥည္းေတြ မဲ ့ေနခုိက္
ခ်စ္ခရီးေတြ ဆက္ေနလိုက္တယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ကဗ်ာအသစ္မေရးျဖစ္တာမို ့အရင္တုန္းက ဒီမွာ တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းေလးကုိပဲ ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။

ေမြးရပ္ေျမရဲ႕ အေၾကာင္း (ေရးသူနာမည္အလြဲနဲ ့ေနာက္ကဗ်ာတပုဒ္)

ကဗ်ာေရးသားသူ “ေနေဇာ္ဝင္း” နာမည္နဲ ့က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ ေမြးရပ္ေျမရဲ ့အေၾကာင္းကဗ်ာကို http://phyowai-mmp.blogspot.com/2009/06/blog-post_26.html မွာ ေတြ ့ လိုက္ပါတယ္။ ဟုိတေလာကလည္း ေရးသူ “စစ္ျငိမ္းေစ” ဆိုတဲ့နာမည္နဲ က်ေနာ့္ ့ကဗ်ာတပုဒ္ က်ေနာ့္ဆီကုိ အီးေမးလ္နဲ ့ႏွစိ္ၾကိမ္တိုင္တိုင္ျပန္ျပီးေရာက္လာပါတယ္။ pdf format နဲ ့ပါ။ နာမည္လြဲေပမယ့္ ဘေလာ့ပုိင္ရွင္နဲ႕ ၊ အီးေမးလ္နဲ ့ျဖန္ ့တဲ့သူေတြကုိေတာ့ ျဖန္ ့ေဝလို တဲ့ေစတနာသက္သက္နဲ ့လြဲသြားတယ္ ဆိုတာကုိ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ျပီးသားပါ။ (သူတို ့လည္း စေရာက္လာ ကတည္းက နာမည္အလြဲၾကီးနဲ ့ေရာက္လာလုိ ့လြဲသြားတာဆို ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။) ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္မဖန္တီးပဲနဲ ့ သူမ်ားနာမည္ကုိ အေခ်ာင္တပ္ခ်င္တဲ့လူေတြရွိေနတာကုိေတာ့

စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။ တေယာက္ေယာက္က လြဲျပီး တပ္ေပးလုိက္တာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ နာမည္ကုိ ျပင္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ ့ကဗ်ာေအာက္မွာ ကိုယ့္နာမည္မပါတာေတာင္ သည္းခံႏိုင္ပါတယ္။ ကုိယ့္နာမည္ မပါရံုဆို တခါတေလ ကြန္မန္ ့မွာကုိယ့္ကဗ်ာျဖစ္ေၾကာင္းေရးတာေလာက္ပဲလုပ္ပါတယ္။ လူသိသိပ္မမ်ားတဲ့ ဘေလာ့ဆို ကြန္မန္ ့ေတာင္ ေရးမသြားပဲ ဒီအတိုင္းထားလုိက္တာမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာမည္တလြဲနဲ ့ျဖစ္ေနတာကေတာ့ ဆိုးဝါးတယ္လို ့ထင္ပါတယ္။ စိတ္လည္းရွဳပ္ရပါတယ္။ နာမည္လြဲရံုနဲ ့ခုိးတယ္လုိ ့စြပ္စြဲတာမ်ိဳးေတာ့ က်ေနာ္မလုပ္ပါဘူး။ မရိုးသားသူ တေယာက္ေၾကာင့္ ရုိးရုိးသားသားနဲ ့ျဖန္ ့ေဝခ်င္တဲ့ေစတနာ သက္သက္နဲ ့ပုိ ့စ္တင္တဲ့သူေတြကုိ ထိခုိက္မွာစိုးလို ့ပါ။

က်ေနာ့္ မူရင္း လင့္ခ္က ဒီမွာပါ။
http://kaungkinko.myanmarbloggers.org/2008/08/blog-post_22.html ကိုမိုးသီး ဘေလာ့မွာလည္း ၂၀၀၈ ႏိုဝင္ဘာတုန္းက တင္ခဲ့ဖူးတာ ေတြ ့ရပါတယ္။ http://komoethee.blogspot.com/2008/11/blog-post.html မွာပါ။

ကဗ်ာေလးကုိ ဒုတိယအၾကိမ္ျပန္ခံစားေစခ်င္လို ့ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္။

ေမြးရပ္ေျမရဲ ့အေၾကာင္း
ကမၻာအႏွံ႔ က “ေရႊ”…တံဆိပ္ ေလာ္စပီကာ ေတြ
ကူပါ ကယ္ပါ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနရတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေမြးရပ္ေျမ အေၾကာင္း နဲ ့
ခင္ဗ်ားတို ့နားထဲကို သံရည္ပူ ေလာင္းပါရေစ ။

ဆရာဝန္ေတြက ေဆးေရာင္း
အင္ဂ်င္နီယာေတြက ေစ်းေရာင္း
ေတာ္သူေတြအကုန္ ေဘးေဂ်ာင္း
လူငယ္ေတြ အကုန္ အေတြးေစာင္း
ခြင္ရွာႏုိင္မွ သူေဌးေလာင္း ျဖစ္ႏုိင္မယ္။

အစိုးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္ရင္ေတာ့ မိုးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး ပုိးက်ေနလို ့
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖုိ ့ goၾကေပဗ်ိဳ ့။

ညာဥ့္ငွက္မေလး တစ္ေယာက္က ေဖာက္သည္ေမွ်ာ္
မိန္းမတန္ဖိုးကုိ ေရာင္းဖို ့ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ တဲ့။

ေစ်းသည္မေလးတစ္ေယာက္က ဝယ္သူေမွ်ာ္
အေၾကြးပင္လယ္ၾကီးထဲ ကယ္သူမေပၚ
ေခတ္ၾကီးကိုက လည္သူေဆာ္

ေရွ ့ေနာက္ မစဥ္းစားမိခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွံ
ရွိသမွ် ပစၥည္းေလးေတြကို ေပါင္ႏွံ
ေမြးလာမယ့္ ကေလးကေတာ့ အေခ်ာင္ခံ။

ဂ်ာနယ္ေတြက အတင္းအဖ်င္း ေရာင္းစား
လူပြဲစားေတြက အခ်င္းခ်င္း ေရာင္းစား
လူတစ္ခ်ိဳ ့က လမ္းမေတြေပၚမွာ ေတာင္းစား
ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ ့ေက်ာင္းသြား
ပါရာဒို တစ္စီးက ဗြက္ေတြ စင္ေအာင္ ေမာင္းသြား

ငါတုိ႔ ငိုသံေတြကို
အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံတစ္ခ်ိဳ ့က မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
ဖ်ာခင္းခ်င္သူ တစ္ခ်ိဳ ့ကလည္း သနားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။

မီးခဲကိုင္ထားရသလိုပဲဆိုတဲ့ ေစတနာရွင္တို ့၊
ဦးတည္ခ်က္ ဆယ့္ႏွစ္ရပ္နဲ ့ လူ ့ျပည္ကိုဖ်က္ေနတာလား။
ခင္ဗ်ားတို ့စကားလံုး ၾကီးၾကီးေတြက ေကာ္ပီ သံစဥ္ပါ။
တစ္ျပည္လံုးလည္း နားညဥ္းေနျပီ… ေအာ္ဂလီ ဆန္ခ်င္စရာ။

ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့လည္း
မႏွစ္ကလည္း ဒီေနရာ
ဒီႏွစ္လည္း ဒီေနရာ
ရပ္ေနလည္း ဒီေလာက္
ေျပးသြားလည္း ဒီေလာက္မို ့
ငါ ့ေျခေထာက္ ေတြကေတာင္ ငါ့ကို ေျပာတယ္။
သူတို ့ဆက္မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ငါ့လက္ေတြကလည္း သစၥာေဖာက္ျပန္တယ္။
အရွံဳးေပး လက္ေျမွာက္ျပီး ေထာက္ခံတယ္။
ဒီလုိနဲ ့...
စိတ္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားေနရတဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း ေခါက္ရိုးေၾက။
ျဖစ္ခ်င္တာနဲ ့ျဖစ္လာတာေတြက ေဇာက္ထုိးေတြ။
လူ ့သက္တမ္း တစ္ဝက္က်ိဳးျပီဆိုတဲ့ အခ်က္ေပးသံေတြလည္း ျမည္လာျပီ။
က်န္တဲ့သက္တမ္း တစ္ဝက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ ့ေတာင္ အီလာျပီ။

“ဆန္တစ္ျပည္ကို ၁၅၀၀ ေတာင္” အဲဒါ အဘြားညဥ္းတဲ့ အသံ။
“ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ၾကေတာ့တဲ့ အရပ္ ျဖစ္သြားျပီ” အဲဒါ ခါးသီးတဲ့ အမွန္။

ဒီၾကားထဲ…
နာဂစ္က တစ္ခ်က္ေမႊ ့
ဧရာဝတီက လူေတြခမ်ာ အသက္ေစ့
တစ္ခ်ိဳ ႔လူေတြကလည္း အကြက္ေရႊ ့
အစိုးရ ကုလားထုိင္ကေတာ့ တစ္ခ်က္မေရြ ့
ျမန္မာျပည္ၾကီးကေတာ့ ဝမ္းဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ ့အခက္ေတြ႔။

အစိုးရကအစ သူခိုးဓားျပ ေတြဆို
ေပါင္းစားတတ္မွ မိုးက်ေရႊကိုယ္
တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး ပုိးက်ေနလို ့
သူမ်ားဆီမွာ ကၽြန္ခံဖုိ ့ goၾကေပဗ်ိဳ ့။
ေကာင္းကင္ကို

ညွိဳ ့မ်က္ေစာင္း

အာရံုထဲမွာ…
ခုိးဝင္လာတဲ့ မ်က္ႏွာေလးက
မ်က္ေစာင္းေတြ
အခ်က္တေသာင္းေျခြခ်။

sweetေတြေလာင္းျပီးထည့္
အၾကည့္ေတြေစာင္းျပီးဖြဲ ့တဲ့
ကိုယ့္အတြက္မ်က္ေစာင္္းကဗ်ာ မွာ
လွ်ိဳ ့ဝွက္အနက္ေပါင္းတရာ ထည့္ထားသလား။
ညွိဳ ့အားတေၾကာင္းစီမွာ
ဗို ့အားတေသာင္းစီ ရွိေနတယ္။

မက်က္တက်က္ မ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ
ၾကည္ျဖဴတဲ့ အရိပ္မ်ားေတြ ့တုိင္း
ဒီလူရဲ႕ စိတ္အားျပည့္
ေႏြလိုပူတဲ့ အတိတ္မ်ားေမ့ သြားခဲ့တယ္။

ေလာကဓံအဆိပ္ ေျဖေဆးေတြကို
မ်က္ေစာင္းေလးနဲ ့ေဖာ္စပ္ ေပးပါ ေကာင္မေလးေရ။
ဒီကမၻာမွာ ကုိယ္ရင္အခုန္ဆံုး အလုပ္က
မ်က္ေစာင္းေလးေတြထဲမွာ သူထည့္ေပးတတ္တဲ့
သူ ့စိတ္ကာလာအမွန္ကုိ
အႏုစိတ္ဘာသာျပန္ျခင္း ။
ေကာင္းကင္ကို

အငုိဒုကၡတိုင္းျပည္

ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၂၈တုန္းက ေရးျပီး တင္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးကုိ ျပန္တင္လုိက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို forward mail နဲ ့ေရးသူ “စစ္ျငိမ္းေစ” ဆိုျပီး ေရးသူနာမည္အမွားနဲ ့ႏွစ္ၾကိမ္ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ခံစားၾကည့္ေစခ်င္လို ့ ဒုတိယအၾကိမ္ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ မူရင္းလင့္ခ္ကေတာ့ ဒီမွာပါ။

အငုိဒုကၡ တိုင္းျပည္
လိုသလို ပုဒ္မ ခ်လို ့ရတဲ့
အငို ဒုကၡ တိုင္းျပည္မွာ
မိစၦာေတြ ဘုရင္လုပ္ ေနသည္။
လိပ္ျပာေတြကို ႏွင္ထုတ္ေနသည္။
ေသြးညွီနံ႔ေတြနဲ ့ ခ်ဥ္စုတ္ ေနျပီ။
လူေတြအားလံုး ရင္ရွဳပ္ ေနသည္။

တကၠသိုလ္မ်ား လယ္ကြင္းထဲသို ့ေျပာင္းသြားေလျပီ။
ဘြဲ ့ရတစ္ေယာက္ အလုပ္မရ၍ ေခါင္းစားေနသည္။
သူေတာင္းစားတို ့က် ေကာင္းစားေနသည္။
အိတ္ကပ္ၾကီးေတြ ေဖာင္းကားေနသည္။
တိုင္းျပည္ၾကီးကုိ တညီတညြတ္ထဲ ေရာင္းစားေနျပီ။

ယၾတာေတြေခ်ျပီး မန္းမွဳတ္ေနျပီ။
သံဃာေတြကိုေတာင္ ဝရမ္းထုတ္ ေနျပီ။
အလွဴရွင္ေတြ မေရွာင္ ဖမ္းခ်ဳပ္ေနျပီ။
လူမဆန္စြာ ၾကမ္းၾကဳတ္ေနျပီ။
ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္ေတြနဲ ့..အရမ္း..လုပ္ေနျပီ။

သူတို႔ ေခါင္းထဲ..သြားမၾကည့္နဲ ့..ဘာမွမရွိဘူး..အေဟာင္းသား။
လူေတြလည္း..ေတြးလာၾကတယ္..တစ္္ရြာေျပာင္းရင္..ေကာင္းမလား။
ဒီလိုနဲ ့ပဲ..မိသားစုေတြ..မဆံုဆည္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္..ေခ်ာင္းျခား။
ဘဝနဲ ့ရင္းျပီး..ၾကိဳးစားတာေတာင္.. မေရရာတဲ့ ...ေလာင္းကစား။
ဒါေတြဟာ.. အေမတစ္ကြဲသားတစ္ကြဲ.. ျဖစ္ေနရတဲ့.. အေၾကာင္းမ်ား။
ရင္ထဲကို.. ေသာကငွက္ေတြ.. က်ဴးေက်ာ္လာတာေတာင္.. မေမာင္းအား။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ ႔ အလုပ္ရွာဖို႔ ..စင္ကာပူကို ထြက္ေနၾကတယ္။
အလုပ္မရရင္ သိန္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္.. ရွံဳးျပီဆိုေတာ့ မ်က္ရည္က်မယ္။
ၾကိဳးစားၾကည့္လိုက္မွ ပိုဆိုးသြားတတ္တာ.. ဒီေခတ္ဆိုးရဲ ့သက္ေသတစ္စပဲ။
ကမၻာက သာမန္လူေတြနဲ ့ငါတို ့ကာရန္တူရံုေလးေတာင္.. ဘာလို ့ဒီေလာက္အထိ ခက္ေနရသလဲ။
ေျမညီထပ္ေလး ေရာက္ဖုိ ့ေတာင္.. ကုိယ့္စိတ္ဓာတ္ကိုယ္.. ေလွကားလိုနင္းျပီး.. တက္ေနရဆဲ။

ဆႏၵခံယူပြဲ အတုၾကီးနဲ ့လည္း ကမၻာကိုေတာင္ နားလွည့္ပါးရိုက္။
မသူေတာ္ အခ်င္းခ်င္းက်ေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္း ဆိုတဲ့ စကားနဲ ့ဖားလိုက္။
သူငယ္ခ်င္းတို ့......သူတို႔ မွ်ားလာတဲ့ ငါးစာေတြကို မစားနဲ ့...ထားလိုက္။

အသိဥာဏ္ မရွိတဲ့ ေခြးသူခုိးေတြဟာ
ေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္တုန္းကထက္လည္း ေသြးဆိုး ႏုိင္တယ္။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကုိ ဒိုင္းနမိုက္နဲ႔မေဖာက္ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာရဲသလဲ။
ကမၻာ့ေျမပံုၾကီးထဲက ေသြးကြက္ေလး တစ္ကြက္ရဲ ့ကံၾကမၼာကုိ ဘယ္သူေဟာရဲသလဲ။

သူငယ္ခ်င္း...
မင္း..ေအးေအးေဆးေဆးေနလို ့လည္း ဒီဂယက္က လြတ္မယ္မထင္နဲ ့။
မိစၦာေတြ မဆင္းမခ်င္း ဒီဝဋ္က ကၽြတ္မယ္ မထင္နဲ ့။
ဝန္နဲ ့အားမမွ်တဲ့ မင္းစီးလာတဲ့ဒုိင္နာဟာ အခ်ိန္မေရြး လမ္းေခ်ာ္ေမွာက္သြားႏုိင္တယ္။
ကပ္တစ္ခုစိုက္လိုက္တာနဲ ့မင္းဘဝက အခ်ိန္မေရြး လမ္းေပၚေရာက္သြားႏုိင္တယ္။

တိုင္းျပည္ကို ျခယ္လွယ္ေနတဲ့ ဘုရင္တစ္အုပ္ဟာ
အစိုးရနာမည္ခံထားတဲ့ မစင္တစ္ထုပ္ပါ
ျပည္သူေတြကလည္း သူတို ့ထင္သလို အခ်ဥ္မဟုတ္ပါ။

ဒီလိုနဲ ့မခံခ်င္စိတ္ေတြ ငလ်င္ခဏခဏလွဳပ္
သူတို ့ေတြရဲ ႔ ပလႅင္ခဏခဏလွဳပ္လည္း
အခုထိမျပဳတ္ေသးေတာ့
တစ္ေယာက္တည္းေတြးရင္း ရင္ရွဳပ္
ေပါက္ကြဲမွဳေတြကုိ ကဗ်ာအျဖစ္ အျပင္ထုတ္လုိက္တယ္။

ဒုကၡေတြနဲ ့ ရွဳပ္ပြေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေျခြ ေျပာင္းျပန္ကမၻာထဲ
လဲက်တိုင္းသာ ပုလဲခေနရင္ မ်က္ရည္ေတြသာ ေခ်ာင္းလွ်ံလာမယ္။
အက်ိတ္အခဲေတြ စိတ္ထဲမွာ သိပ္သည္းကာ ေျဗာင္းဆန္လာတယ္။
စကားလံုးေတြ ၾကမ္းသြားမိခဲ့ရင္ ကဗ်ာဖတ္သူကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

ဒုကၡရဲ ့လက္ႏွစ္ဘက္

သြားျဖစ္သြားတဲ့ လမ္းခရီးမွာ
အားျဖစ္သြားတဲ့ ယမ္းမီးနဲ ့
တားျမစ္ထားတဲ့ ပန္းသီးရယ္
မွားျဖစ္သြားတဲ့ အခန္းၾကီးရယ္။

ဒီလုိနဲ ့
အထီးက်န္ငွက္တေကာင္ဟာ
ေမတၱာကုိ အေလးအနက္ခံစား
အခ်စ္ကမၻာကို ေျပးထြက္ပ်ံသြားခဲ့တယ္။

စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳက တြန္းခ်လိုက္တဲ့
အညွိဳးတေသာင္းနဲ ့ႏြံထဲမွာေတာ့
အဆိုးအေကာင္းတုိ ့ဒြန္တြဲ
ငါလည္း... အခ်ိဳးေျပာင္းလုိ ့လြန္ဆြဲခဲ့တယ္။

ရုန္းကန္မွဳဆိုတာ
ဘုန္းကံတခုေပါ့။
ဒုကၡဟာ
သူ ့လက္တဘက္နဲ ့.. လူေတြကုိ ထုိးႏွက္ေနသလို
သူ ့လက္တဘက္နဲ ့.. လူေတြကုိ တိုးတက္ေစတယ္။
ေကာင္းကင္ကို

အေမ (သုိ ့မဟုတ္) မီးလွ်ံထဲက ဖီးနစ္ငွက္

မ်က္လံုးခ်ိဳ ႔ေနသူတစုက… တိုင္းျပည္ဆိုေသာယာဥ္ကုိ… အျဖစ္ေမာင္းလာသည္
လမ္းျပႏုိင္သူကုိေတာ့… အက်ဥ္းခ်ထားတာ…ႏွစ္ေပါင္းၾကာျပီ
ေလွာင္အိမ္ထဲက ဖီးနစ္ငွက္ကုိ… အနီးကပ္ပစ္ဖုိ႕ … အလစ္ေခ်ာင္းလာသည္
တရားခံေတြက…တရားျပန္စြဲေနတဲ့အထိ…ေခတ္ေျပာင္းလာျပီ။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းလမင္းမွာ… တိမ္မည္းေတြစြန္းတာ… ညဥ့္ေပါင္းရာခ်ီ
စစ္ဖိနပ္ေအာက္မွာ…ပန္းေတြေၾကြခဲ့တာလည္း…အျဖစ္ေပါင္းရာခ်ီ
ကမၻာ့မ်က္လံုးေတြေရွ ့မွာ ေပၚတင္…လူခ်သည္အထိ…ညစ္ေကာင္းလာသည္
ျမန္မာကုိ ကမၻာက သိေနတာက… စစ္ေထာင္းရာျပည္။

ရဟန္းသံဃာေတြကုိပါ…သတ္ရဲသည္အထိ…လက္ယဥ္လာျပီ
မုဒိမ္းစစ္ကန္းေတြက… ဘိန္းပစ္ဖမ္းသလို… အကြက္ဆင္လာျပီ
ျပည္သူေတြဆိုတာလည္း… လက္ခုပ္ထဲကေရလို ့သူတုိ ့…ဆက္ထင္လာျပီ
ၾကီးႏုိင္ငယ္ညွင္းဝါဒဟာ… မင္းသားတေယာက္လုိေပၚတင္…အသက္ဝင္လာျပီ။

တိုင္းျပည္ကုိ အမဲဖ်က္သလုိ..သူတုိ ့… ဖ်က္ခ်င္ေနလားမသိ
ျပည္သူ ့ေသြးကုိ တစက္ျပီး တစက္..သူတုိ ့… လ်က္ခ်င္ေနလားမသိ
အေမ့ကို အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ထာဝရ… ဝွက္ခ်င္ေနလားမသိ
သမိုင္းထဲက ဗီလိန္ေတြလို သူတို ့အသက္… ထြက္ခ်င္ေနသလားမသိ။

ေခ်ာ့ေနတုန္းမွာမွ… အစြယ္ထုတ္ျပလိုက္ေတာ့… အားလံုးအခက္ေပြ
အခုအေစာ္ကားခံလိုက္ရတာဟာ… အဖိႏွိပ္ခံ… အားလံုးရဲ ့အေမ
ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္္ေလး ေၾကြသြားမွာစုိးျပီး..အားလံုး…စကားလံုးမဲ့ေန
တစင္းျပီးတစင္း…ရင္ကို တည့္တည့္ခြင္းတဲ့…အခါးဆံုးရက္ေတြ။

အေမ့ျခံနံပါတ္ ငါးဆယ့္ေလးဆိုတာ
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရဲ႕ ျပယုဂ္ အားတက္ေဆးေပါ့
အေမ့အျမင္ပံုစံကုိ အငွားေဆာင္ျပီး သားတုိ ့အမ်ားအတြက္ေတြးမယ္
အေမ့ရင္ခုန္သံကုိ ၾကားေယာင္္ျပီး သားတို ့့အားဆက္ေမြးမယ္။

လူတစုကေတာ့ တိုင္းျပည္ကုိ ျပန္ေပးဆြဲသြားျပီ အေမွာင္လမ္းတခုဆီ
အခ်ိန္မီးစာလည္း တေငြ ့ေငြ ့နဲ ့ေလာင္ကၽြမ္းလုျပီ
နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္တို ့ေဆာင္ၾကဥ္းေပးပါ ေအာင္ပန္းသူ ့ဆီ
က်န္းမာပါေစ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ရဲ ့့မိခင္ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္။
ေကာင္းကင္ကုိ

ကဗ်ာမာန

ေဟ့..ဒီမွာ…ငါက
ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ရွင္း
ကုိယ့္ပန္းကုိယ္ခင္း
ကုိယ့္ျငမ္းကုိယ္နင္း
ကုိယ့္အစြမ္းနဲ ့ကုိယ္လင္းခဲ့တာ။

ေဟ့ ဒီမွာ…ငါက
ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ေရြး
ကုိယ့္ကမၻာမွာ ကုိယ္ေျပးရင္းက
ကုိယ့္အနာကုိယ္ေဆးဖုိ ့
ကုိယ့္ကဗ်ာ ကုိယ္ေရးခဲ့တာ။

အနုပညာခရီးတေလွ်ာက္မွာလည္း ငါက
ကုိယ့္မိတ္သဟာနဲ ့ကုိယ္တြဲ
ကုိယ့္သိကၡာနဲ ့ကုိယ္ဝဲ
ကုိယ့္လိပ္ျပာနဲ ့ကုိယ္ရဲခဲ့တာ။

အနာေတြ ညွစ္ရင္
ကဗ်ာေတြ ျဖစ္တယ္လို ့ငါယုံၾကည္တယ္။

ငါက
ကုိယ့္စည္းကုိယ္ေစာင့္
ကုိယ့္အသီး ကုိယ္ေကာက္
ကုိယ့္ခရီး ကုိယ္ေလွ်ာက္ရင္းက
ကုိယ့္မီးနဲ ့ကုိယ္ ေတာက္ခဲ့တာ။

ငါက
ကုိယ့္ဥာဏ္ကုိယ္ဖြင့္
ကုိယ့္စ်ာန္ကုိယ္ျမွင့္ျပီး
ကုိယ့္အလံကုိယ္လႊင့္ခဲ့တာ။

ငါဟာ
ကုိယ့္ညာဥ္ ကုိယ့္အစြဲနဲ ့
ကုိယ့္ဂ်င္ကုိယ္မဲ…
ကုိယ့္ရင္ ကုိယ္ခြဲျပီးေတာ့ေတာင္
ကုိယ့္ပလႅင္ကိုယ္ဆြဲခဲ့ရတာ။

ငါဟာ
ကဗ်ာတစုကုိ
ကမၻာတခု ထင္ေနမိသူေပါ့

အခုေတာ့…ငါ…
အနာတခုဝင္ခုိ္ လာတဲ့ ေကာင္းကင္ကုိဟာ
ကဗ်ာဥယ်ာဥ္ကုိ ေတာ့ ေပါင္းသင္လိုတယ္။
ျမတ္ႏိုးလြန္းလွတဲ့ ကဗ်ာကုိလည္း
အရြယ္အို ႏွစ္တရာအထိ
တကယ္ကုိ သစၥာရွိေနမယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ

ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ တိုက္တန္းနစ္

ဒီလမ္းဟာ

ေငြနဲ ့မေဝးေပမယ့္

အေမနဲ ့ေတာ့ ေဝးတယ္။

ဒီလမ္းဟာ

ေဒသသစ္မွာ အေျခခ်ခြင့္နဲ ့နီးေပမယ့္

ကုိယ့္လိပ္ျပာနဲ႕ေတာ့ ကုိယ္ျပန္ေဝးတယ္။

ဟုိဘက္ကမ္းမွာ ဘဝ

ဒီဘက္ကမ္းမွာ အလွတဲ့

ဘဝနဲ ့အလွၾကားမွာ

ေခါင္းမက် ပန္းမက်

အနည္က်ဖို ့ၾကိဳးစားေနရတဲ့ ဘဝေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ဒီလမ္းဟာ

ေျဖာင့္တန္းေပမယ့္

အရိပ္မရွိေတာ့ ပုိေဝးတယ္။

ဒီဘက္ျခမ္းမွာ

အသုိက္တခုကုိေရြး

စက္ရုပ္တရုပ္လုိ ကုိယ္ေျပးမယ္။

ေၾသာ္…ဒီလိုနဲ ့

ကမၻာဆိုတဲ့ ျမစ္ထဲမွာ

မၾကည့္ရက္စရာ နစ္ေနတဲ့အျဖစ္

ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ တုိက္တန္းနစ္ကုိ

အေဝးကပဲ ခ်စ္လုိက္ရတယ္။

ေကာင္းကင္ကို

ေနာက္ဆံုးပိတ္ အရသာ

အစကေတာ့ ငါဟာ….

အခ်စ္ဆိုတဲ့စ်ာန္နဲ ့ပ်ံေနတဲ့ ရထား

အာရံုထဲက ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ဟန္ေတြနဲ ့ၾကြား

အခ်စ္ကိုကိုးကြယ္ျခင္းဟာ တဒဂၤေတာ့ မွန္ေနတဲ့အမွား။

ေမွ်ာ္ေနတဲ့ဘူတာကို ဆိုက္ခါနီးမွ ကံေတြလွည့္စား

ငါ့က်မွ ကြက္က်ားျပီးေတာ့ ကံေခခဲ့သလား

သူ ့စိတ္ကုိငါ နားမလည္မွဳမွာ သူ ့မာန္ေတြပဲ့သြား

သူ ့ႏွဳတ္ခမ္းေျပာင္းဝက ေပါက္ကြဲထြက္လာတယ္ ရန္မေျပတဲ့စကား

အခုေတာ့ ကုိယ့္ခ်စ္သူဟာ မာန္ေနတဲ့က်ား။

ဇာတ္သိမ္းေတာ့ ငါ့ကုိ အမုန္းလူးထားတဲ့ ျမွားေတြနဲ ့မွန္

ႏွလံုးသားတခုလံုး စုတ္ျပတ္သတ္ အသားေတြပဲ့က်န္

အံၾသတုန္လွဳပ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ သြားေစတဲ့အသံ

ညည အိပ္မက္္ဆိုးထဲထိေအာင္ ၾကားေနခဲ့ျပန္။

ေအာက္ေမ့မွဳက စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမွဳကို တားေနခဲ့ျပန္

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ငါ့ညေတြမွာ ရွားေနတဲ့ရမ္(မ္)

ခ်ိဳေစခ်င္လုိ ့အခ်စ္ထည့္လိုက္မွ ဆားေတြနဲ ့ငန္

ုေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့လက္ထဲမွာ ခါးေနတဲ့ၾကံ။

ေကာင္းကင္ကို

ရင္ထဲကအေမ

အေမဟာ…
ဝါးလံုးေခါင္းထက္ေတာင္ က်ဥ္းတဲ့
စစ္ဖိနပ္ အတြင္းမွာ
မရမက သာေပးရွာတဲ့ လမင္း။

အေမဟာ…
ဒဏ္ရာေတြကို ၾကိဳးအျဖစ္တပ္ျပီး
ကမၻာတုန္ေအာင္ ျမည္တဲ့သီခ်င္း။

အေမေနျပခဲ့တ့ဲ အတၳဳပၸတၱိနဲ ့ သားတို ့သတၱိေတြကို ဆူပြက္ေနေအာင္ ႏွိဳးထားတာ။
အေမေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြနဲ ့သားတို ့ေသြးေတြကို နီရဲေနေအာင္ ဆိုးထားတာ။

အေမ့ရင္ထဲက ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ဆြဲထုတ္
ဓားတစ္လက္လုပ္ျပီး
အဲဒီ့ မိစၦာေတာအုပ္ကို သားတို ့ခုတ္ၾကမယ္ အေမ။

ေသြးဆာေနတဲ့ဘီလူးေတြက
စံမမီတဲ့ သူတို ့ဘဝေလွနံမွာ
အာဏာကို ေအာင္ျမင္မွဳ အျဖစ္ တရားေသ ဓားထစ္ေနခ်ိန္မွာ
အေမကေတာ့ ကရုဏာ ႏွလံုးသားနဲ ့
ျပည္သူ ့ငိုသံကို နားစြင့္တယ္။

အေမဟာ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းထဲမွာ ေလွာင္ထားခံရတဲ့ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္၊
ပ်ံခြင့္မရတဲ့ ငွက္အားလံုးတို ့ရဲ ့ေခါင္းေဆာင္ေပါ့။
အေမက ပ်ံခြင့္မရေပမယ့္ အေမ့နာမည္ကေတာ့ ဟိုး…ေကာင္းကင္ဖ်ားမွာပ်ံေနတယ္။
အေမ့ နာမည္တစ္လံုးကို ျပည္သူေတြအတြက္ အေမသံုးခ်င္ေနမွာပဲေနာ္။

ျပည္သူ ့ေမတၱာေတြသာ ပန္းပြင့္ေလးေတြျဖစ္မယ္ဆိုရင္
ျပည္သူတိုင္းက ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္စီေပးလို ့
အေမ့ ဘဝဥယ်ာဥ္မွာ ပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ ့ျပည့္ေနေလာက္ျပီ။
အဲဒီ့ ပန္းရနံ ့ေတြေပါ့။
သူတို ့မလိုတမာစိတ္နဲ ့ဘယ္လိုဖံုးဖံုး
ကမၻာတစ္ခုလံုး ေမႊးေနတာ။

မိစ ၦာေတြကေတာ့
ေသနတ္ကို မလႊတ္တမ္းကိုင္ျပီး
မီးေလာင္ေနတဲ့ ကုလားထုိင္ေတြေပၚ အတင္းတက္ထုိင္ေနၾကတယ္ အေမ။
အဲဒီ့ မိစၦာေတြေပါ့၊
သူရဲေဘာ ေၾကာင္လိုက္ၾကတာ။
အေမ့ကို ရင္မဆိုင္ရဲလို ့၊
အေမ့ကို မယွဥ္ျပိဳင္ရဲလို ့
အေမ့ကိုသီးျခား ခြဲထုတ္
အေမ့စာမ်က္ႏွာေတြကို သမိုင္းထဲက အတင္းဆြဲစုတ္လည္း
အေမ့ ပံုရိပ္ေတြက သားတို ့အသည္းထဲမွာ
စုတ္နဲ ့ထိုးထားသလို စြဲျပီးသား။

ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို ေျပာပါေစ
အေမဟာ အေမျဖစ္ေနေသးသေရြ ့
သားတို ့ခ်စ္ေနမယ္။
ရင္ထဲမွာ အေမ အျမဲရွိေနမယ္။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အေမဟာ ….
က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ရင္ေသြးေတြအတြက္
အေမ့အိမ္ေလးထဲမွာ တိတ္တိတ္ကေလး ငိုေနမလား။
ဒါမွမဟုတ္ ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနတဲ့ ရင္ေသြးေတြအတြက္
ဆုေတာင္းေမတၱာေတးသီခ်င္းေတြကို တိတ္တိတ္ကေလးဆိုေနမလား။

အေမ့ရဲ ့ အၾကင္နာလက္နဲ ့
သားတို ့ေနတဲ့ ပုခက္ေလးကို
ညင္သာစြာ လႊဲေပးမယ္ ့ေန ့ရက္ေတြကို ေမွ်ာ္ေနမယ္။

အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္တို ့အားလံုးရဲ ့ေကာင္းကင္
အေမ မိုးမယ့္ ေန ့ေတြဆီကို သားတုိ ့အားလံုး ေရာက္ခ်င္လွျပီ။
အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္တို ့အားလံုး ရဲ ့မိခင္
အေမပ်ိဳးမယ့္ ဥယ်ာဥ္ကို သားတို ့အားလံုး ၾကည့္ခ်င္လွျပီ။

to down this poem click here

ေကာင္းကင္ကို

(အရင္က တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာအေဟာင္းေလးပါ။)

ေျခာက္လွန္ ့ေနတဲ့ စာရင္းရွည္

ႏွစ္ေယာက္တည္း ေျပာခဲ့မိတဲ့စကား

တကမၻာလံုး ၾကားသြားသတဲ့။

အေမွာင္ခုိျပီး လုပ္ခဲ့မိတဲ့ပံုရိပ္မ်ား

ေခတ္လြန္ ကိရိယာမ်ားနဲ ့

ျပန္ဖမ္းၾကည့္လို ့ရသတဲ့။

ခလုတ္ တခ်က္ႏွိပ္လိုက္ရံုနဲ ့

အားလံုးျပန္သိႏုိင္တယ္။

ေလထုထဲမွာ

ငါထုတ္ေျပာခဲ့တဲ့ အသံေတြေရာ၊ ငါထုတ္မေျပာရဲတဲ့အသံေတြပါ

လွိဳင္းေတြအျဖစ္လွ်ံေနတယ္။

ေလထုထဲမွာ

ငါထားခဲ့မိတဲ့ စိတ္ေတြ၊ ငါမွားခဲ့မိတဲ့ အတိတ္ေတြ

မေပါက္ကြဲေသးခင္ အိပ္ေနတယ္။

တူးေဖာ္ၾကေတာ့မယ္…သမိုင္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြကုိ အရွိအတိုင္း

ထုတ္ေဖာ္ၾကေတာ့မယ္….

ဂုဏ္သိကၡာေတြကို ဝတ္လစ္စလစ္….

အတုအစစ္ ခြဲျခားဆန္းစစ္ၾကေတာ့မယ္။

ေတြ ့ၾကေတာ့မယ္ ဗယ္ျပျပီးညာခ်ိဳးခဲ့တာေတြ

ေတြ ့ၾကေတာ့မယ္ အစြယ္ျပျပီး ငါဆိုးခဲ့တာေတြ။

အဲဒီ့အခ်ိန္ဟာ ေျပာသမွ် အဟုတ္လိုက္ထင္ၾကမယ့္ပုတ္သင္ေခတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ျခိမ္းေျခာက္ဖံုးဖိလို ့လည္း မရေတာ့။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ငဲ့ညွာလွ်ိဳ ့ဝွက္ေပးၾကမွာလည္း မဟုတ္ေတာ့။

လူပီသရံု အမွားေတြနဲ ့

ေဘာင္ေက်ာ္သြားတဲ့ အမွားေတြၾကားမွာ

ဘဝနဲ ့ရင္းျပီး စုိက္ပ်ိဳးခဲ့ရတဲ့ အပင္ေတြပါ

တပင္ျပီး တပင္လဲ

တုန္ေနတဲ့ လက္ထဲမွာေတာ့

ကုိယ္ ကုိယ္တိုင္ေတာင္ ျပန္မၾကည့္ရဲတဲ့စာရင္းရွည္ၾကီးနဲ႔။

ေၾသာ္…

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျခာက္ေနတဲ့ တေစၦတေကာင္

ကေယာင္ကတမ္းနဲ ့ အေတြးေတြ မစဲ

အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ေခၽြးေတြရႊဲေနေတာ့တယ္။

ေကာင္းကင္ကို

အမွတ္မထင္

အမွတ္မထင္…
ၾကည္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ
ျပာေနရာက ပန္းႏုေရာင္ညစ္
သိပ္သည္းလာတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ ့။

အမွတ္မထင္
ဘြားကနဲ ့ေတြ ့လိုက္ရတဲ့ ဥယ်ာဥ္မွာ
သံေယာဇဥ္ သစ္္ပင္ေလးေတြစိုက္ပ်ိဳး
သူ ့အသည္း ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာ
နွင္းဆီေလးေတြ လိုက္ထုိးမိတယ္။

အေႏြးဓာတ္လုိ္ေနသူမို ့
မီးကုိ ပ်ိဳးလိုက္မိတယ္။
စည္းကုိ ခ်ိဳးလိုက္မိတယ္။

အမွတ္မထင္…
ႏွလံုးသားကန္ေရျပင္ထဲ
သူ ့စကားပြင့္ေလးေတြေၾကြအက်မွာ
ဂယက္ေပါင္းမ်ားစြာထ
ရင္ခုန္သံဆိုတာ ဖန္တီးယူလို ့မရတဲ့ ဂီတေပါ့။

ႏွိဳးလိုက္စမ္းပါ ဖုန္းသံေလးေရ၊
အထီးက်န္ ငါ့ရဲ ႔ ညအခ်ိန္ေတြကို ခုိးလိုက္စမ္းပါ။
အိပ္ျပီးနားေနရတာထက္
ႏုိးျပီး သူ ့အသံေလး ၾကားေနရတာက
ခြန္အားေတြ ပို ျပည့္ေစလို ့။

အဲဒီ့ ႏွဳတ္ခမ္းပါး ေလးေပါ့။
Soft Power ယမ္္းအားေလးနဲ ့
သူ ့အသံ ပန္းျမွားေလးနဲ ့
စိတ္တိမ္တုိက္ အေမွာင္ေတြကို
အစဥ္အျမဲလာခြင္း
ရင္ထဲမွာလင္း။

ေကာင္းကင္ကို

အိပ္မက္အၾကိဳ

နင့္ဆံပင္ေတြမွာ

အေရာင္ခုနစ္ေရာင္ အခ်ိဳးက်စု

ျဖဴဆြတ္သြားတဲ့အထိ

စကၠန္ ့လက္တံေလး မရပ္မနားသြား

ဆယ္စုႏွစ္ေတြၾကားမွာ ေမာသြားတဲ့အထိ

အခ်ိန္စားသတၱ၀ါရဲ ့ဝမ္းဗိုက္ထဲမွာ

ျပကၡဒိန္အေဟာင္းေတြ မ်ားမ်ားလာတဲ့အထိ

အသားေတြ တြန္ ့ၾကတဲ့အထိ

ေၾသာ္…အမွားေတြကုိ စြန္ ့ၾကတဲ့အထိ

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတြ႔ၾကလို ့

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေမ့ၾကတဲ့အထိ

ေရႊလမ္းနဲ ့ေျခလွမ္းေတြ

ဟုိး… မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းမွာ

သြားဆံုၾကတဲ့အထိ

ေကာင္းကင္ကို

စု….လ်ား….ရစ္….ပတ္

စိ္တ္ဆိုတာ အသုိက္မဲ့တဲ့ ငွက္မို ့လား?
ဓေလ့ဆိုတာ တခ်က္လႊတ္ အမိန္ ့မုိ ့လား?
ဘဝႏွစ္ခု တြဲခ်ည္လိုက္တဲ့ ကိစၥမွာ
စာခ်ဳပ္ျခင္းက စတယ္။

ဦးေႏွာက္နဲ ့အခ်စ္ကုိေခ်ာင္း
အခ်စ္နဲ ့ဦးေႏွာက္ကုိျပန္ေက်ာင္းျပီး
ဘဝနဲ ့ရင္းလုိ ့ေလာင္းလုိက္တယ္။

ခ်စ္တဲ့သူကုိ ေတာင္းဖုိ ့
လြတ္လပ္မွဳတခ်ိဳ႕လည္း ေရာင္းလုိက္တယ္။

သူနဲ ့ကုိယ္နဲ ့ေပါင္းလုိ ့
လူသားအသစ္ ေတာင္းလိုက္မယ္။

ေကာင္းကင္ကို