ကဗ်ာမာန

ေဟ့..ဒီမွာ…ငါက
ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ရွင္း
ကုိယ့္ပန္းကုိယ္ခင္း
ကုိယ့္ျငမ္းကုိယ္နင္း
ကုိယ့္အစြမ္းနဲ ့ကုိယ္လင္းခဲ့တာ။

ေဟ့ ဒီမွာ…ငါက
ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ေရြး
ကုိယ့္ကမၻာမွာ ကုိယ္ေျပးရင္းက
ကုိယ့္အနာကုိယ္ေဆးဖုိ ့
ကုိယ့္ကဗ်ာ ကုိယ္ေရးခဲ့တာ။

အနုပညာခရီးတေလွ်ာက္မွာလည္း ငါက
ကုိယ့္မိတ္သဟာနဲ ့ကုိယ္တြဲ
ကုိယ့္သိကၡာနဲ ့ကုိယ္ဝဲ
ကုိယ့္လိပ္ျပာနဲ ့ကုိယ္ရဲခဲ့တာ။

အနာေတြ ညွစ္ရင္
ကဗ်ာေတြ ျဖစ္တယ္လို ့ငါယုံၾကည္တယ္။

ငါက
ကုိယ့္စည္းကုိယ္ေစာင့္
ကုိယ့္အသီး ကုိယ္ေကာက္
ကုိယ့္ခရီး ကုိယ္ေလွ်ာက္ရင္းက
ကုိယ့္မီးနဲ ့ကုိယ္ ေတာက္ခဲ့တာ။

ငါက
ကုိယ့္ဥာဏ္ကုိယ္ဖြင့္
ကုိယ့္စ်ာန္ကုိယ္ျမွင့္ျပီး
ကုိယ့္အလံကုိယ္လႊင့္ခဲ့တာ။

ငါဟာ
ကုိယ့္ညာဥ္ ကုိယ့္အစြဲနဲ ့
ကုိယ့္ဂ်င္ကုိယ္မဲ…
ကုိယ့္ရင္ ကုိယ္ခြဲျပီးေတာ့ေတာင္
ကုိယ့္ပလႅင္ကိုယ္ဆြဲခဲ့ရတာ။

ငါဟာ
ကဗ်ာတစုကုိ
ကမၻာတခု ထင္ေနမိသူေပါ့

အခုေတာ့…ငါ…
အနာတခုဝင္ခုိ္ လာတဲ့ ေကာင္းကင္ကုိဟာ
ကဗ်ာဥယ်ာဥ္ကုိ ေတာ့ ေပါင္းသင္လိုတယ္။
ျမတ္ႏိုးလြန္းလွတဲ့ ကဗ်ာကုိလည္း
အရြယ္အို ႏွစ္တရာအထိ
တကယ္ကုိ သစၥာရွိေနမယ္။

ေကာင္းကင္ကုိ